Wat ik in stand hield door mezelf af te wijzen

Met het afwijzen van je lichaam wijs je jezelf af en precies daarmee houd je in stand wat je zo graag weg wilt hebben.

Toen ik uitviel met long-covid was ik eigenlijk nooit ziek voor het werk. Ik hoefde me bijna nooit ziek te melden en daar was ik trots op.

Op mij kon je bouwen.

Ik werkte gewoon door vanuit huis terwijl ik eigenlijk in bed had moeten liggen.

Ik dacht dat ik superwoman was. En dat ik dat ook moest zijn.

Waarschijnlijk om vanuit doen goed genoeg te zijn, in plaats van door gewoon mezelf te zijn.

Toen ik uitviel, viel dat hele beeld in elkaar.

Ik wees mezelf enorm af op mijn ziek zijn. Het voelde alsof ik faalde.

Ik voelde me schuldig en schaamde me.

Ik kon er niet meer zijn voor anderen. Ik stond er niet meer.  

Met die zelfafwijzing hield ik precies het gedrag in stand waardoor mijn lichaam was gaan roepen, omdat ik niet had geleerd om naar haar te luisteren.

Hoe pijnlijk en onzeker het ook kan voelen als klachten aanhouden en hoe intens de klachten zelf zijn…

Voor mij zat de grootste uitdaging in het accepteren van mezelf en mijn lijf.

Dit was een proces, in stapjes.

Nu zie ik hoe cruciaal zelfacceptatie is in herstel.

Zolang je afwijst wat er in jou is, blijf je jezelf afwijzen.

En daarmee houd je het patroon in stand waarin je jouw behoeften en emoties onderdrukt, uit angst voor afwijzing van de ander.

En juist dat onderdrukken houdt je klachten in stand.

Ook nu merk ik het nog bij kleinere signalen van mijn lichaam. Die wil ik het liefst eerst niet hebben. Die zou ik toch niet meer moeten hebben?

Maar zodra ik kan begrijpen en omarmen waarom mijn lichaam weer van zich laat horen, en zie waar ik niet trouw was aan mezelf, kan de intensiteit vaak al afnemen.

Dan voel ik weer verbinding. En zie ik de intelligentie van mijn lijf.

Waar het niet gaat om maakbaarheid, daarin schuilt ook weer een afwijzing.

Het gaat om verbinding, compassie en vertrouwen.

Van overdrive naar overgave.

Telkens weer opnieuw.

Hoe blijf jij luisteren naar de wijsheid van jouw lichaam, ook als je die eigenlijk niet meer wilt horen?