Van hoop naar verwachting

In de laatste sessie van een traject vraag ik mensen altijd om vooral zichzelf mee te nemen. Met al hun hoop, twijfels en onzekerheden.

Laatst gaf een coachee mij iets moois terug. Haar hoop was veranderd in verwachting.

Niet meer de hoop dat ze alles weer zou kunnen, maar de verwachting dat ze alles weer zou kunnen.

Want ze kon al zoveel meer. Ze deed eigenlijk bijna alles alweer waar ze zo naar verlangd had.

Ik vind dat een prachtige weerspiegeling van het proces waar we doorheen gaan. Niet de claim dat je binnen X aantal weken volledig klachtenvrij bent, want dat kan juist afschrikken. Het kan de deur dichtgooien. Mensen worden er sceptisch van, of gaan denken dat zij iets verkeerd doen omdat het bij hen langer duurt.

Voor mij gaat het veel meer over het proces.

Over het moment dat je begint te merken: ik zit op het juiste pad.

Het pad van veiligheid.

Van vertrouwen in jezelf en je lichaam.

En dat pad gaat met vallen en opstaan.

Maar het is wel een deur die je opent en die daarna eigenlijk niet meer dichtgaat.

Je kunt steeds weer terug naar dat voelen.

Naar dat weten: mijn lichaam is in de basis gezond (als dat ook medisch is bevestigd).

Ik mag er zijn.

En dat je lichaam reageert op wat er nog niet gezien of gevoeld mag worden.

Dat je daarin mag blijven groeien en dat je lichaam met je meegroeit.

Daarmee verschuift ook de focus.

Van het fixen van het lichaam en het vermijden van klachten, naar voelen wat klopt voor jou.

En daar naar handelen.

Trouw zijn aan jezelf.

Het loslaten van oude patronen die niet meer helpen.

Een andere coachee verwoordde het laatst heel mooi:

“Ik dacht dat ik bij jou kwam om pijnvrij te worden, zodat ik weer kon werken.

Maar naast het pijnvrij worden, leer ik vooral anders met mezelf omgaan.

Zodat ik ook echt kan werken als mezelf en pijnvrij kan blijven.

Zonder dat mijn lichaam aan de noodrem hoeft te trekken.”

Waar zit jij in jouw proces?

Nog bij de hoop… of al bij de verwachting?