PRT en EAET

Tweemaal heb ik de masterclasses van Howard Schubiner mogen bijwonen over PRT en EAET. Ik neem je hierin graag mee, omdat het zulke waardevolle tools zijn bij herstel van aanhoudende klachten.

PRT

PRT staat voor Pain Reprocessing Therapy of eigenlijk PRT + E, want emoties spelen een grote rol in herstel.

Als klachten neuroplastisch zijn (dus door het brein worden aangestuurd en geen duidelijke fysieke oorzaak kennen), vraagt dat om een andere manier van kijken.

Daarvoor heb je klikmomenten nodig. Momenten waarop je zelf echt ziet: dit komt uit mijn brein. Bijvoorbeeld als pijn verandert, verschuift, ineens weg is of juist opkomt in een andere situatie.

Die klikmomenten geven hoop. Ze laten zien dat herstel mogelijk is. Daarom is het zo waardevol om ze op te merken.

Ik deel die van mij, in de 𝘩𝘰𝘰𝘱 dat het jou helpt eigen momenten te herkennen en je perspectief te verschuiven van uitzichtloosheid naar vertrouwen.

Een belangrijk moment voor mij was in een restaurant. Ik zat al meer dan een jaar thuis door de nasleep van covid. Op de verjaardag van onze dochter gaan we altijd uiteten, dus dat deden we nu ook. Terwijl ik ervaarde totaal niet tegen prikkels en geluid te kunnen.

Al snel kwam er een grote, luidruchtige groep naast ons zitten. Mijn sensaties namen direct in volle hevigheid toe en ik wilde weg. Naar een rustiger plek.

Maar mijn dochter wilde blijven zitten. Dus ik bleef. Ik bleef voelen wat er gebeurde, gaf de sensaties en de angst ruimte en kalmeerde mezelf. Ik zat hier gewoon veilig. De golf kwam op en zakte weer weg. De spanning en sensaties ebden langzaam weg. En ik kon blijven zitten.

We hebben zelfs een fijne avond gehad.

Dat moment was cruciaal voor mij. Niet de prikkels bepaalden mijn klachten, maar mijn reactie erop. En daar had ik invloed op.

Mijn herstel ging daarna verder doordat de richting was veranderd. Ik begon erop te vertrouwen dat mijn long-covid klachten omkeerbaar waren.

Wat zijn jouw klikmomenten? 

Dit eigen bewijs is belangrijk. Daarmee verandert (pas) je overtuiging.

De vraag is dus: wat geloof jij over jouw klachten?

En is die overtuiging helpend of beperkend?

De beweging die je maakt met PRT is: van “er is iets mis met mijn lichaam” naar “mijn brein veroorzaakt deze klacht en dus is deze omkeerbaar en ongevaarlijk, hoe onprettig die ook voelt”.

Pijn wordt dan meer een signaal dan een probleem. Iets om naar te kijken en te luisteren, in plaats van van weg te gaan.

Met nieuwsgierigheid en moed.

Je treedt onverstoorbaar en kalm je sensaties tegemoet, terwijl je je stappen voorwaarts zet en je angst steeds verder verkleint.

Je brein is bang en wil je beschermen, daar wil je juist niet meer met paniek op reageren. Zelfcompassie is uiteindelijk de belangrijkste sleutel.

Dus kun je jezelf een overtuiging gunnen die meer hoop en perspectief geeft?

EAET

Onder aanhoudende klachten liggen vaak onderdrukte emoties. Daarom werkt de combinatie van PRT (Pain Reprocessing Therapy) en EAET (Emotional Awareness and Expression Therapy) het beste: begrijpen én voelen en uiten.

Met EAET ga je terug naar herinneringen om ze te veranderen, niet om ze te herbeleven. In de nieuwe versie geef je jezelf wel een stem, kracht en grenzen.

Het verleden zelf kun je niet veranderen, maar je herinneringen wel. Die zijn dynamisch. Elke keer dat je iets herinnert, construeert je brein het opnieuw en daar kun je dus mee werken.

EAET richt zich op het activeren en uiten van emoties, met name boosheid. Niet meer onderdrukken, maar toelaten en voelen, zowel lichamelijk als mentaal.

Ook gedachten als wraak of haat horen daarbij. Die zijn menselijk, zolang je ze niet in gedrag omzet maar intern ruimte geeft, bijvoorbeeld in je eigen verbeelding of door het hardop benoemen van deze emoties.

Door je boosheid toe te laten en te vergroten in een veilige setting, neemt de lading af en ontstaat er ruimte voor andere emoties en uiteindelijk compassie voor jezelf en anderen.

Het proces verloopt vaak zo:

boosheid → schuld → verdriet → compassie

Boosheid en schuld gaan vaak samen. Je kunt boos zijn op iemand van wie je houdt en je daar schuldig over voelen. Dat is menselijk, maar geen reden om boosheid te blijven onderdrukken of jezelf af te wijzen.

Is je boosheid gerechtvaardigd? Laat hem toe.

Is je schuld niet terecht? Laat hem los.

De kernstappen:

- ga naar een pijnlijke situatie

- maak contact met je pijn en boosheid

- geef ruimte aan je boosheid

- laat ongezonde schuld los

- geef ruimte aan eventueel verdriet

- ga naar zelfcompassie en compassie voor de ander en vergeef waar dat lukt

- handel of spreek je uit vanuit die plek, als dat nodig is

Uiteindelijk draait dit werk niet om boosheid, maar zoals ik al schreef om het kunnen voelen en ontwikkelen van compassie. Want juist door het toelaten van boosheid kom je weer in contact met jezelf en van daaruit met anderen.